De menselijke conditionering - hoe beïnvloedt het je leven?
Het is ochtend, nog erg koud, en net lente. Je kijkt uit het raam van een klein huisje in het bos. Alles is verhuld in een dikke laag mist. Een witte, doorzichtige laag over de wereld. Het voelt een beetje mysterieus, en je weet dat het straks een prachtige, zonnige dag zal worden.
Als mensheid leven we in een laag van conditionering, waardoor we niet vrij zijn. Het is de mist die zo vertrouwd is geworden dat we haar niet meer zien.
Als kinderen leren we dingen als "ik mag niet kwetsbaar zijn, want dan ben ik zwak" of "pas als ik heel hard werk, ben ik waardevol." Als we opgroeien worden we langzaam gevormd in patronen. We krijgen veel goede dingen mee, zoals zorg voor anderen of doorzettingsvermogen. Maar er zijn ook veel patronen die achterhaald zijn en ons belemmeren, bijvoorbeeld zelfafwijzing. Velen van ons zijn daardoor in meer of mindere mate de verbinding met ons authentieke zelf kwijtgeraakt. Dit maakt het leven moeilijker dan nodig en brengt veel onnodig lijden met zich mee, in onszelf en in de wereld.
Onze conditionering heeft in de basis een goede bedoeling gehad: in verbinding blijven met onze ouders, andere mensen en moeilijke of traumatische ervaringen het hoofd bieden. Het heeft ons - en de mensen voor ons - helpen overleven. Het is vaak onbewust en wordt van generatie op generatie doorgegeven. Zo onbewust, dat we soms niet weten dat er een andere werkelijkheid mogelijk is, meer verbonden en in harmonie met het leven.
We zitten allemaal samen in de menselijke conditionering, ieder met ons eigen unieke aandeel van niet-helpende patronen. We kunnen leren het bewust te maken en te laten integreren, zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe manieren van zijn. Het zijn oude delen van onszelf die liefdevolle aandacht nodig hebben, zodat we meer gezonde leiding krijgen.
De mist kan dan vanzelf langzaam steeds meer opklaren, zodat we weer wat minder serieus kunnen worden ;)
April 2026
Wil je de nieuwste blogs ontvangen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.
