Een liefdevolle relatie met jezelf

"The most terrifying thing is to accept oneself completely"
— Carl Jung

Hoe zou het zijn om naar onszelf te kijken door de ogen van liefde?
Zoals een moeder die op een mooie ochtend naar haar kind kijkt?
Of zoals je kijkt naar degene op wie je net verliefd bent geworden?

Als mensheid leven we in een laag van schaamte, die de perceptie van onszelf en anderen vervormt. De kern is dat we niet goed zouden zijn, precies zoals we zijn: met al onze mooie en minder mooie kanten. Een rimpel hier, een tekortkoming daar. Gekleurd door afwijzing: jong geleerd, oud gedaan.

We zijn allemaal totaal imperfect en tegelijk heel mooi, met onze unieke, eigen kwaliteiten. Er is nooit iemand geweest precies zoals jij, en die zal ook nooit meer komen. Is het dan niet essentieel dat we gedurende ons leven ook van onszelf leren houden?

Misschien kan het wat groot klinken, houden van jezelf. Maar is de relatie met onszelf niet de basis van ons hele leven en al onze andere relaties? Zou het het leven niet een stuk aangenamer maken? En hoe doen we dat dan?

Als ik mezelf als voorbeeld neem, heb ik delen die vinden dat ik niet goed ben zoals ik ben. Ze kijken door de ogen van schaamte kunnen soms dingen zeggen als "Je hebt geen conventioneel levenspad (geen vaste partner, geen kinderen), je hebt stomme schaduwkanten, je wordt oud." En het kan dan even heel echt voelen, dat ik niet goed genoeg ben, een rot gevoel. Maar ik weet dat het een illusie is. Het is een vervormde bril waardoor ik op een moeilijk moment naar mezelf kijk. Misschien herken je dit, op je eigen manier en met je eigen verhalen.

Een liefdevolle relatie met jezelf ontwikkelen is een proces. Het begint met een keuze, die je dan steeds opnieuw maakt. En het betekent niet dat we onze mindere kanten moeten wegpoetsen. Het gaat om inclusie: alles in onszelf toestaan en omringen met aanwezigheid, ook de kritische stem en dat wat we eigenlijk niet willen zijn, bijvoorbeeld onzeker, neurotisch of arrogant. En dan kiezen hoe we ermee omgaan, zodat het langzaam kan verzachten.

Het gaat over zacht naast jezelf leren staan - juist als het moeilijk is, juist als je kwetsbaar of boos bent. Niet perfect hoeven zijn. Steun durven vragen, in dit soms zo enorm uitdagende leven. Het is innerlijk werk: de oude laag van schaamte en de onderliggende pijn langzaam meer rust laten vinden, zodat we kunnen gaan voelen dat we helemaal oké zijn, precies zoals we zijn.

Misschien kunnen we proberen onszelf niet langer tot vijand te maken, maar tot een dierbare vriend of vriendin. Het leven wordt zoveel rijker als we leren zacht te zijn voor onszelf, en tegelijk steeds meer liefdevolle verantwoordelijkheid kunnen nemen.

Want uiteindelijk zijn wij de persoon die ons hele leven bij ons zal zijn, elk moment opnieuw.

Juli 2026

Wil je de nieuwste blogs ontvangen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.