Leven - geluk

Ik gleed van de hoge, oude trap af en rende naar buiten. De andere kinderen voor en achter me. De kerkklokken luidden en de krokussen straalden in de zon. Het schoolplein vulde zich met blijdschap. We hadden vakantie.

Daar stond ze, Anny. Ze pakte mijn hand en we liepen samen door de straten van de lente. Langs het bakkertje en de notenwinkel, over de grote weg naar huis. De viooltjes stonden trots in ons voortuintje. Het rode bankje, waar mama altijd zat, schitterde in het zonlicht.

Anny was mijn oppas. Ze had grijs haar en was heel zacht en rustig. We zaten aan de hoge houten tafel. Ze bracht me limonade en ik mocht tekenen. Ik kon alles tekenen wat ik wilde: bomen, sterren en hondjes.

Ik hoefde het niet goed te doen. Ik hoefde niet iemand te zijn. De regels van de grote mensen waren nog niet vanzelfsprekend. Anny zat tegenover me en las een boek. Er zweefde een bijtje over de tafel.

Alles was zo simpel en fijn. Het was genoeg om er te zijn.

Augustus 2022