Oud & Nieuw - groei

Mijn bewustzijn vernauwt zich steeds en opent daarna weer. In de vernauwing sta ik heel dichtbij het lijden - soms grotesk, soms subtiel. Afgescheidenheid, zorgen, kleine en grote problemen. Het is alsof de lens waardoor ik kijk krimpt. Alles is bekneld: een muur tussen mij en het leven.

En dan opent het weer. Ruimte, beweging, zoveel levenslust. Alles gaat vanzelf. Dingen vallen op hun plek. Ik voel mezelf, ik ben mezelf. Zoals een klein kind onder de sterrenhemel.

Zo beweegt het heen en weer - 
van vernauwing naar opening,
van moeite naar moeiteloosheid,
van afgescheidenheid naar verbinding.
De vernauwingen blijken nodig: om te groeien, om de menselijke conditie te doorleven en te leren begrijpen.

Langzaam ontstaat er meer vrijheid. Het is alsof we leven in een dikke mist van disfunctie, terwijl er tegelijkertijd zoveel helderheid beschikbaar is. Hoe verder ik ga, hoe meer de mist optrekt. Ik beweeg naar heelheid. Soms voelt het als een trip, en ik ben eraan gewend geraakt. Het vraagt alles van me. Er zijn gelukkig een paar mensen dichtbij die me begrijpen. 

En steeds weer keer ik terug naar dezelfde thema’s, cyclisch, alsof het leven me telkens een nieuwe laag laat zien. Elke ronde een stukje integratie, een vergroting van mijn draagkracht. Zo stroomt het leven steeds dieper door me heen. Het is heel krachtig.

En ik weet: er is zo ontzettend veel mogelijk. Het geeft me hoop, niet alleen voor mezelf maar voor ons allemaal.

Augustus 2023