Ontdekking - mijn ziel, vier jaar voor de dark night

Mijn voeten raken de grond. Boven me is oneindige ruimte. Ik zie alleen het doorzichtige blauw met grijs en wit en de avondzon die straalt. Daarachter bevindt zich een andere wereld. Een oneindig onbekend terrein van licht, duisternis en ruimte. Ik voel de ruimte. Mijn lichaam lijkt te willen zweven richting die oneindigheid, mijn voeten kleven aan de grond. De wind waait langs mijn gezicht en brengt verkoeling en helderheid, terwijl de laatste straling van de zon me zachtjes verwarmt. Ik adem diep. Ik voel de koele lucht, die zich door mijn lichaam verspreidt en lijkt te eindigen in een zekere verlichting. 

Misschien ligt er een lang leven voor me. Wachten de momenten van dat mogelijke leven op mijn komst of wacht ik op de komst van die momenten, waarvan ik het intreden wellicht zelf beïnvloed?
………………………………

Ik kijk naar het raam. Het wordt pikdonker. Ik zie zwarte bomen en weet dat ze groen zijn. Ik zie nog wat grijze wolken en een beetje blauw van de lucht, maar alles lijkt langzaam een te worden in het donker van de nacht. 

Ik zie mezelf in het raam. Serieus en triest met angstige ogen. Ik zie mezelf denken over wat ik zal schrijven. Ondanks de slijmerige draden die de ruimte van mijn ziel lijken te vullen zie ik mezelf, of een schaduw van mezelf. Mijn zicht is niet scherp, maar ik weet dat ik die schaduw ben. Ik hoor mezelf, heel zachtjes maar duidelijk. Ik weet dat ik dichterbij moet komen om het goed te kunnen zien. 

Ik weet ook dat het een moeilijke weg zal worden. Een stijgend pad van glasheldere eerlijkheid en kille eenzaamheid. Ik hoop dat ik moedig en energiek genoeg zal zijn die steile weg te beklimmen en niet de makkelijke lichte afdaling zal kiezen. Kan ik kiezen? Ik ben gewend aan gemakzucht en comfort. 

Ik hoop op een helder zicht zonder bewolking, zonder bergen, zonder bomen. Een hoogtepunt met kijk op de weg die kronkelt richting de diepte. Ik hoop dat ik me bewust blijf van de mogelijkheid van vrijheid.

Juli 2008