Naar huis 💛

Toen mijn oma op sterven lag, tijdens corona, had ik een mystieke ervaring aan haar ziekenhuisbed. We luisterden naar "Take Me Home, Country Roads."
Ik hield haar hand vast.

Onder alles voelde ik een enorme liefde - ook voor haar leven, dat bestond uit heel veel lijden.

Een liefde die echter voelde dan het leven van alledag, en de beknelling daarvan tijdelijk volledig oversteeg.

En ik wist: ik wil naar huis.

Afgescheidenheid

De liefde tijdens haar laatste uren maakte ook zichtbaar hoe ver we ons daar soms vandaan kunnen voelen. 

We leven hier te midden van afgescheidenheid. Jij en ik. Beter en minder, goed en slecht - competitie, strijd, jaloezie. Een ijzige wind.

Ons huidige economische wereldsysteem is erop gebouwd, en moedigt het aan.

Buiten en binnen

De afgescheidenheid zit van buiten, in de wereld, en van binnen, in onszelf.  

Ik geloof dat de disfunctie in de wereld niet zo'n grip zou kunnen hebben, als die niet ook (vaak onbewust) in onszelf aanwezig is. Dat is een van de redenen waarom ik zo geloof in de waarde van innerlijk werk - en het onderbewuste bewust maken.

Want als wij meer in onze eigen kracht staan en verbonden zijn, laten we ons dan nog leiden door ongezonde systemen en destructieve leiders?

Of zou er iets veel mooiers mogelijk zijn?

Iets wat velen van ons waarschijnlijk diep van binnen ook verlangen?

De schaduw

Ik ben de afgelopen jaren - en ook nu - veel bezig met de afgescheidenheid van binnen: delen die niet komen uit liefde, maar uit oude pijn. Zoals dat ik soms beter en specialer wil zijn dan anderen. 

Ik blijf het lastig vinden om dit soort delen te accepteren. Ik wil namelijk een goed mens zijn: iets wat ook voortkomt uit oprechte intenties.

Hebben de meest destructieve wereldleiders vanuit hun totale illusies ook niet vaak het idee dat ze iets goeds doen voor de wereld, voor een groter ideaal? 

Ik zeg dit niet om onze huis-tuin-en-keuken disfunctie gelijk te stellen aan de dark triad eigenschappen van bepaalde leiders. Maar ik denk wel dat het een kan bestaan bij gratie van het ander. 

Of zoals weleens gezegd wordt: is het niet onze eigen onbewustheid dat het kwaad in stand houdt?

*Een kleine hint: dingen in je buitenwereld waar je sterk op gefocust bent, kunnen wijzen naar iets wat nog verborgen is in jezelf.

Een gezonder bewustzijn, een fijnere wereld

Activisten beschuldigen mensen die veel innerlijk werk doen soms van navelstaren, en andersom klinkt het verwijt van morele superioriteit.

Ik denk dat de realiteit genuanceerd is, en dat er bij alles wat we doen als mens vaak ook ruis op de lijn zit. We leven immers niet in die diepe realiteit van liefde waar ik dit verhaal mee begon. 

Ik denk wel dat we daar meer naar toe kunnen bewegen, en dat dat enorme vervulling brengt, en gewoon een veel fijner leven. 

Zoals ik weet uit ervaring is de weg daarnaartoe niet om de schaduw en de gefragmenteerde delen in onszelf en het collectief te omzeilen, maar om die juist met zorg te leren ontmoeten, hoe moeilijk en oncomfortabel dat ook is. 

In de schaduw ligt namelijk liefde verborgen, die er altijd is en geduldig op ons wacht.

Oktober 2026

Dank je dat je hier bent - en als je durft, spring in je schaduw! :)

Wil je de nieuwste blogs ontvangen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.